Archief voor de ‘zorg’ Categorie

Micro VOC

maart 27, 2009

logo-voc2

De verenigde oost indische compagnie had een doel. Veel geld verdienen met handel. De handel bestond  oorspronkelijk uit specerijen en thee. Later werden er slaven aan toegevoegd. De voornaamste handel bleef specerijen en thee, de bijvangst waren de  gekleurde medemens die als huishoudelijke hulp werden verscheept. De “meeste” kwamen heel in het beloofde land. Het vertrek was vanuit A, een rust kwartier in B om uiteindelijk aan te komen in J. Nu kon het echte handelen beginnen. De VOC handelde niet alleen in echte tastbare goederen maar ook in aandelen. De speculatie was begonnen. De aandelen kon je aanschaffen in afwachting van de werkelijke buit die maanden later pas bonnen zou komen. Het VSO schip is slechts een middel om snel resultaten te behalen waar de handel al lang niet meer op de eerste plaats staat. In 1798 was het afgelopen met het VSO, euh de VOC. We kunnen terug kijken op een bijzondere periode waar veel van onze huidige zorgen hun oorsprong vonden.

Niets te doen

november 25, 2008

“In bijna alle groepen zijn er mensen die zich vervelen” Is vervelen het zelfde als niets te doen hebben? Nee, het is eerder het niet weten wat te doen. Hoe kun je zien of iemand niet weet wat te doen? Je kunt zien dat iemand niets doet. Niets doen is dus een uiterlijke vertoning van vervelen maar het is niet hetzelfde. Voor niets doen kiezen we bewust en bij verveling is het uitblijven van prikkels vaak de oorzaak. Als je iemand in een groep niets ziet doen kan het goed zijn dat deze persoon zich verveelt. Het kan echter ook zijn dat een persoon ervoor kiest om niets te doen. Het niets doen kan als functie hebben om lichamelijk of geestelijk te rusten. Het kan ook zijn dat het niets doen wordt gebruikt om andere activiteiten beter te laten functioneren. Denk aan, concentratie opbouwen, gedachtes ordenen of communicatie opvangen. Deze activiteiten zijn essentieel bij het functioneren binnen een groep.

Verder niks..

Let op je tellen

november 16, 2008

Voor een zondag best een zinvolle bezigheid. Liggend in je bed tel je de keren dat je te laat was op je werk, of de keren dat de klanten al voor de deur stonden terwijl jij nog niet eens de gang had betreden. Graag wil ik onder de aandacht brengen dat mensen op zondag ochtend vroeg een hobby beoefenen. Vaak sporten in verenigingsverband maar soms ook particulier in kleine groepjes. Ik mocht mij deze ochtend aansluiten bij een groep vergeten individuele. Ieder voor zichzelf maar toch voor een ander. De individuele zijn niet echt vergeten maar je staat er niet bij stil dat ze er zijn. Tot het moment dat je gevraagd wordt om je bij de groep aan te sluiten.

“Het stadion binnen gekomen is er een hele tribune gereserveerd voor ons. Wij zitten vol ongeduld te wachten tot we onze taak mogen starten. De sfeer op de tribune is gemoedelijk en het ziet er niet naar uit dat er elk moment iets gaat veranderen aan die sfeer. Nuu,… komt het er op aan. Iedereen om me heen houdt op met praten en tuurt geconcentreerd naar de baan. De  zenuwen nemen toe en de kou is al niet meer te voelen. Druk gebarend staan de mensen om mij heen op en laten zich na enkele seconden geconcentreerd weer zakken. Ik sta ook op en schreeuw op mijn aller hardst. Dan na ruim negentien minuten nadert het einde, nog een keer sta ik op en maak wilde gebaren. De taak zit er op, de opluchting en de voldoening. Het resultaat 25 ronden plus 5 km, eerste plaats bij de Dames”.

De grote scheuring

september 11, 2008

Er is een enorme kracht nodig om onder een olifant vandaan te komen . Er is een bovennatuurlijk kracht nodig om een nieuw leven ter wereld te brengen. Er is 700 TVolt nodig om een proton te kraken. Maar de meest destructieve kracht veroorzaakt de grote scheuring.

Er leefde eens een gemeenschap mensen op een klein stukje aarde. Het bewustzijn van een grotere stuk aarde was bij iedereen aanwezig. Maar de gelukzaligheid en de saam horigheid waren voldoende elastiek om het kleine stukje aarde genoeg te laten zijn. Om te overleven werden er elk jaar aan het einde van augustus, soms begin september, zaadjes geplant. Die vanaf die tijd vijf jaar de tijd hadden om te volgroeien. Als de plantjes rijp waren werden de vruchten van de plantjes genuttigd en de wortels verpot. Zo ging het vijfentwintig jaar. Er was elk jaar genoeg om van te leven. De vruchten waren voedselrijk en de mensen waren tevreden. Er waren 14 velden waar de plantjes stonden, allen in verschillende fase van de groei. Er was nog een 15de veld. Op dit veld stonden geen plantjes, dit was het veld waar de mensen bijeenkwamen om te praten over het groeien van de plantjes. Er werd gepraat over de prachtige bloeiperiode in januari maar er werd ook gepraat over de donkere zeven weken als de plantjes onder zwart plastic in winterslaap stonden. Het 15de veld was altijd een plek waar de mensen met veel plezier naar toe gingen. De taken van de mensen waren netjes verdeelt maar over het algemeen deed een ieder het zelfde werk, plantjes verzorgen. De luchten waren helder en zacht.

Op een morgen kwam er een handelsreiziger op het kleine stukje aarde. De handelsreiziger had een groot assortiment aan middeltjes bij zich. Er was een middeltje om plantjes sneller te laten groeien. Er was een middeltje dat maakt dat de plantjes minder water nodig hebben. De handelsreiziger had niet alleen middeltjes maar ook recepten uit verre oorden bij zich. Er waren recepten die beschreven wat de meest succesvolle kleur van de bloei is, alle andere kleuren dienen zo snel mogelijk te worden verwijderd. Er waren ook recepten die beschreven hoe mensen beter met de tijd om konden gaan, hier worden verzorger, planter en oogster gespecialiseerd. De handelsreiziger sprak weinig met de mensen. Hij stalde elke morgen zijn handelswaar uit en vertrok laat in de avond weer in zijn rijtuig naar de herberg. De handelsreiziger bleef net zo lang totdat alle recepten en middeltjes waren uitverkocht. Er werd zelfs gefluisterd dat de handelsreiziger bij het succes van de verkoop zelf nog een aantal recepten heeft uitgeschreven in een Oosters uitziend handschrift. 

De mensen bemerkte een verandering. Er kwamen grote verschillen tussen de mensen. Er waren drie kampen; de planters, de oogsters en de verzorgers. De planters en de oogsters die veel tijd overhadden vulde de nieuw gewonnen tijd met verkenning van het kleine stukje aarde, langzaam maar zeker werd voor hun het kleine stukje aarde groter. De verzorgers hadden het veel te druk met verzorgen en verloren langzaam de stem. Dit kwam doordat de stem niet meer gebruikt werd door de verzorgers omdat ze geen tijd en zin meer hadden om naar het 15de veld te gaan. De afwijkende gekleurde planten werden verwijdert en sommige velden werden een jaar eerder geoogst. Het gevolg was dat de vruchten minder voedzaam waren en de ontevredenheid onder de mensen groeide. Er werd vanaf de velden nog wel af en toe tegen elkaar geschreeuwd maar er werd zelden nog naar elkaar geluisterd. Veld 15 werd een uitgestorven winderige plek.

De handelsreiziger was totaal uitverkocht en besloot te vertrekken naar een Oosterlijk stukje aarde. Voordat hij op weg ging in zijn rijtuig trok hij langs de 14 velden. Het aanblik van de velden vol dezelfde planten en de uitgemergelde verzorgers deed hem enigszins bibberen. Maar het aanblik van de bezige planters en oogsters op de 13 nieuw aangelegde velden deed de handelsreiziger deugd. De uitbreiding wint het van de verzorging. De handelsreiziger maakte nog een laatste notitie “Daar waar plantjes ongeschreven groeiden, plukken wij nu de vruchten van de plantenkwekerij”.

een verzorger