Voor een zondag best een zinvolle bezigheid. Liggend in je bed tel je de keren dat je te laat was op je werk, of de keren dat de klanten al voor de deur stonden terwijl jij nog niet eens de gang had betreden. Graag wil ik onder de aandacht brengen dat mensen op zondag ochtend vroeg een hobby beoefenen. Vaak sporten in verenigingsverband maar soms ook particulier in kleine groepjes. Ik mocht mij deze ochtend aansluiten bij een groep vergeten individuele. Ieder voor zichzelf maar toch voor een ander. De individuele zijn niet echt vergeten maar je staat er niet bij stil dat ze er zijn. Tot het moment dat je gevraagd wordt om je bij de groep aan te sluiten.
“Het stadion binnen gekomen is er een hele tribune gereserveerd voor ons. Wij zitten vol ongeduld te wachten tot we onze taak mogen starten. De sfeer op de tribune is gemoedelijk en het ziet er niet naar uit dat er elk moment iets gaat veranderen aan die sfeer. Nuu,… komt het er op aan. Iedereen om me heen houdt op met praten en tuurt geconcentreerd naar de baan. De zenuwen nemen toe en de kou is al niet meer te voelen. Druk gebarend staan de mensen om mij heen op en laten zich na enkele seconden geconcentreerd weer zakken. Ik sta ook op en schreeuw op mijn aller hardst. Dan na ruim negentien minuten nadert het einde, nog een keer sta ik op en maak wilde gebaren. De taak zit er op, de opluchting en de voldoening. Het resultaat 25 ronden plus 5 km, eerste plaats bij de Dames”.
Categorie: hobby, sport, triathlon, zondagochtend
