Waar zit kwaliteit?

Nu we meer en meer in een recessie raken moet deze ook langzamerhand effect gaan hebben op onze geest. We kunnen minder materieel aanschaffen dus hoeven we ook niet zoveel tijd te verspillen aan het lezen van gebruikaanwijzingen. Waar besteden we die extra tijd aan?
De organisatie functioneerd niet goed meer, de fundamenten wankelen. We moeten weer bij onszelf op zoek gaan naar zin en stabiliteit. Als we voldoende ruimte krijgen van de wankelende gevestigde orde kunnen we een inhaalslag maken. De kwaliteit zit hem namelijk in het harder lopen van het individu. Het harder lopen, een stapje meer doen, doet een organisatie goed. Nu is het momunt om kwaliteit te uiten als u tenminste nog in dienst bent van een organisatie.

Micro VOC

De verenigde oost indische compagnie had een doel. Veel geld verdienen met handel. De handel bestond  oorspronkelijk uit specerijen en thee. Later werden er slaven aan toegevoegd. De voornaamste handel bleef specerijen en thee, de bijvangst waren de  gekleurde medemens die als huishoudelijke hulp werden verscheept. De “meeste” kwamen heel in het beloofde land. Het vertrek was vanuit A, een rust kwartier in B om uiteindelijk aan te komen in J. Nu kon het echte handelen beginnen. De VOC handelde niet alleen in echte tastbare goederen maar ook in aandelen. De speculatie was begonnen. De aandelen kon je aanschaffen in afwachting van de werkelijke buit die maanden later pas bonnen zou komen. Het VSO schip is slechts een middel om snel resultaten te behalen waar de handel al lang niet meer op de eerste plaats staat. In 1798 was het afgelopen met het VSO, euh de VOC. We kunnen terug kijken op een bijzondere periode waar veel van onze huidige zorgen hun oorsprong vonden.

Perslucht

Als je tegenover een benzine pomp woont mag je je gelukkig prijzen. De pomp wordt druk bezocht als de benzine prijzen laag zijn. Als de benzine prijzen laag zijn heb je ook veel kans op het zien van auto’s die je nooit eerder hebt gezien, uit naastgelegen dorpen en landen. Het gaat goed met de economie. De klanten in het superwinkeltje met het beperkte dure assortiment betalen niet alleen de benzine maar nemen er ook nog iets lekkers bij. Bij de auto terug gekomen is wat er lekker uitzag meestal toch niet zo lekker, maar ach het gaat goed met de wereld. Op zwarte olie dagen zoals een paar maanden geleden is het rustig bij de pomp, de mensen die er komen tanken niet helemaal vol en zijn snel weer weg. Nu is het interessant om te kijken of je dezelfde auto’s herkent. Nemen ze dezelfde pomp steeds of dagen ze zichzelf uit.

Maar wat kunnen we leren van de perslucht. Het eerste wat mij opvalt is dat de perslucht eigenlijk altijd aan de verkeerde kant van de benzine pomp staat. Het moet niet aan het einde maar aan het begin staan. Als je lege banden hebt moet je die vullen voor dat je je tank kan vullen. Met een beetje perslucht kun je net wat langer doorrijden voor de volgende tankbeurt. Ten tweede valt mij op dat mensen die bij de perslucht staan verdacht overkomen. Vaak lopen ze een paar rondjes om de auto, schoppen tegen de banden en soms gluren ze nog even op de knieën onder de auto.  Rare plekken zijn benzinepompen, een stukje niemandsland waar de handel in perslucht gedoogt wordt.

Nooit meer wordt vervolgd!

Het is nog lastiger dan ik van tevoren dacht. Er komt me regelmatig iets boven waar ik een verhaal over kan en wil schrijven. Voer voor een blog. Niet al het voer is helaas geschikt voor een blog. Vergelijk het met onze huidige eetcultuur. Veel ingrediënten vallen onder een grote naam, kant en klaar maaltijden. De ingrediënten liggen los van elkaar te wachten in de schappen in de hoop dat ze voor de uiterste THT nog bij iemand in het wagentje belanden. Dan is er nog de spanning dat de ingrediënten bij de bestuurder thuis alsnog over de THT gaan omdat er tijd tekort is in het “trukkers café”. Is bloggen dan fastfood? Het geblogte moet binnen enkele seconden de aandacht pakken. Het kan niet zo zijn dat de ingredienten nog lang thuis in de koelkast liggen. Maar bloggen hoeft niet plat te zijn. Lessen voor mijzelf:

1. Maak het geblogte visueel aantrekkelijk (plaatjes, filmpje, opmaak).

2. Maak het verhaal niet te lang, wacht niet te lang met de essentie.

3. Verwijs naar bronnen, anders denkende, mede bloggers.

4. Frequent bloggen, meer dan 2x per maand

4. Gebruik nooit wordt vervolgd!

Is gestopt!

De dode bomen media

Het gaat niet goed met de gedrukte media. Wat is tegenwoordig nog de kracht van de krant:

Niet de allernieuwste nieuwtjes, niet de bontgekleurde foto reportages, niet het klankbord van de lezer.

Wel de grote interviews met betekenende mensen, wel de achtergrond verhalen zonder gezouten mening, wel de columns van professionals.

Definitief is het woord. Gedrukt is gedrukt. Naar de distribueer gebracht. Door de brievenbus gevallen. Van de mat geraapt. De eerste koffie gemorst. De vis verpakt maar dat ene artikel uitgeknipt en vervolgens,……. maar toch uitgeknipt.

Redacteur, de krant zou naast alle nieuwe snelle media een prominente plek kunnen innemen.

de vracht

“Waar gaan we heen?” vraagt Fira aan haar oom. Fira zit samen met haar oom op de bok van de wagen. De wagen is vol beladen met rietemanden met daarin grote balen linnen. De wagen is een erfstuk van de overgroot opa van Fira. De wagen is al oud en versleten, het is al vaak voorgekomen dat de wagen een wiel verloor of een as brak. De vader van Fira, die erg handig is, heeft dan veel werk om de wagen weer in orde te maken. Toch koos de vader dat boven het aanschaf van een nieuwe wagen. Ook nu was de wagen net weer rij klaar, je kon goed zien dat het rechterwiel van een ander houtsoort gemaakt is dan de rest van de wagen. De oom van Fira was meteen begonnen met het volladen van de wagen. De oom van Fira, Haddie, zit in de linnen handel. Haddie is een kei in onderhandelen over de prijs en heeft een neus voor het fijnste linnen. De linnen handel is een kleine maar goede handel en kent een piek maand in het jaar, de maand December. Alle families willen er dan mooi bij zitten aan de rijkversierde kersttafel. Haddie had vele soorten linnen leren kennen, hele exclusieve fijne linnen maar ook eenvoudig doch keurig ogend linnen. Er is natuurlijk ook namaak linnen in omloop maar dat is bij Haddie niet te koop. 

Vandaag is een mooie heldere dag, het is 23 december dus twee dagen voor kerst. Fira was vandaag de hele dag al opzoek naar aanspraak, niemand had echter veel tijd voor haar. Haar moeder verwees haar door naar Haddie die op het punt stond een bestelling af te leveren. Fira liep opgewekt richting Haddie om hem te vragen of hij misschien even tijd voor haar heeft. Haddie ziet er gehaast uit en vertelt haar dat hij heel veel haast heeft en eigenlijk al een half uur onderweg had moeten zijn. Haddie ziet een teleurgestelde Fira en bedacht dat ze misschien wel mee kon op de bok. Fira is maar al te blij met dit aanbod en springt op de bok naast haar oom Haddie. Fira zwaait naar haar moeder als de wagen langs het keukenraam schuift. De moeder van Fira keek iets verbaast maar is al snel weer in haar eigen bezigheden verwikkeld.

 ”Waar gaan we heen?” Haddie vertelt dat de bestelling voor de Heer de Kratt is. Fira schrikt van deze naam, de Heer de Krat is een kluizenaar die in en groot huis over de rivier woont. Fira is nooit bij dat huis geweest en over de Heer de Krat heeft ze mysterieuze verhalen gehoord. De Heer de Krat zou nooit buiten komen en daarom zou zijn huid zo grijs zijn als een muis. De brug over de rivier naar het huis van de Heer de Krat zou ook al jaren niet meer worden gebruikt omdat hij op instorten staat. De Heer de Krat krijgt ook maar een keer per maand bezoek van de kruidenier uit het dorp van over de rivier. Fira vertelt al haar zorgen over de Heer de Krat aan Haddie, Haddie haalt zijn schouders. Fira vindt het maar niks en ze ziet de brug al naderen. Haddie moet toegeven dat de brug er niet al te stevig meer uitziet en besluit om de brug ter voet te testen alvorens er met de vracht over te gaan. Fira blijft rustig op de bok achter. Haddie loopt voorzichtig tot halverwege de brug, al zwaaiend naar Fira zet hij vol goede moed een paar stevige stappen. De brug begint te bewegen, Haddie moet maken dat hij aan de overkant komt, het laatste deel van de brug ligt nu in de rivier. 

Nadat Haddie is bekomen van de schrik roept hij naar Fira dat ze rustig moet blijven. “Ik bedenk wel iets, pak maar wat te eten van onderuit de bok.” Fira dacht zelf ook al diep na over een manier om Haddie terug op de wagen te krijgen  en pakt ondertussen een stuk brood en kaas van onderuit de bok. Haddie probeert ondertussen het stuk brug te pakken te krijgen wat langzaam stroomafwaarts drijft, de stroom gaat te snel en de rivier is te diep, Haddie geeft het op. Haddie gaat op het gras zitten aan de oever. Fira heeft haar brood op en aait rustig het paard voor de wagen. Fira en Haddie worden opgeschrikt door het gekraak van wagenwielen.

wordt vervolgd

Tabula Rasa

Wachten op de gelegenheid
Weten, het is nu!

Wanneer het zover is
Weet ik niets
Waar speelt het zich af
Wie vervult de hoofdrol
Wat kunnen we ervan leren

Wachten

1799

Napoleon heeft veel voor ons land betekent, buiten de kleine bezoekjes en opstandjes leverde hij de eerste koning, zijn broer. In het uiterste puntje van ons land staat nog een imposant bouwwerk van Napoleon, Fort Kijkduin. Het feit dat Napoleon in het puntje van Noord Holland is geweest moeten we niet ongemerkt voorbij laten gaan. Het is goed dat er zo af en toe een fiets, auto of wandeltocht georganiseerd wordt met de naam Napoleon route. Zo ook afgelopen Zondag; Vroeg richting start. Napoleon stond bekent om zijn legers die gestructureerd en in grote getale konden opereren. De start/ finish was groots opgezet met poort en scheidingslijn. Georganiseerd werd het leger de strijd in geloodst. Napoleon had besloten om alleen met zijn machtige cavalerie ten strijden te trekken. De wegen waren modderig en glad maar de meeste cavaleristen hadden al een of twee veldslagen meegemaakt dus kwamen al snel in het goede spoor. Prachtige duinen worden afgewisseld door dik en kronkelig bos opweg naar het eerste basiskamp. Bij het basiskamp aangekomen, het marine terrein, moeten we de vestingwallen inspecteren. Op weg naar de donkere duinen om de sluipschutter uit te schakelen, Boretti. Eindelijk foerage, de catering had vertraging opgelopen in de lage landen. De laatste mijlen lopen door het open land, gevaarlijk en kwetsbaar. Daar de finish, de cavaleristen kijken verslagen uit de ogen, de slag heeft veel energie gevraagd maar al snel maakt de vermoeidheid plaats voor opluchting. De volgende slag zal geleverd worden in Rusland, de honger van Napoleon is niet te stillen.

Niets te doen

“In bijna alle groepen zijn er mensen die zich vervelen” Is vervelen het zelfde als niets te doen hebben? Nee, het is eerder het niet weten wat te doen. Hoe kun je zien of iemand niet weet wat te doen? Je kunt zien dat iemand niets doet. Niets doen is dus een uiterlijke vertoning van vervelen maar het is niet hetzelfde. Voor niets doen kiezen we bewust en bij verveling is het uitblijven van prikkels vaak de oorzaak. Als je iemand in een groep niets ziet doen kan het goed zijn dat deze persoon zich verveelt. Het kan echter ook zijn dat een persoon ervoor kiest om niets te doen. Het niets doen kan als functie hebben om lichamelijk of geestelijk te rusten. Het kan ook zijn dat het niets doen wordt gebruikt om andere activiteiten beter te laten functioneren. Denk aan, concentratie opbouwen, gedachtes ordenen of communicatie opvangen. Deze activiteiten zijn essentieel bij het functioneren binnen een groep.

Verder niks..

Let op je tellen

Voor een zondag best een zinvolle bezigheid. Liggend in je bed tel je de keren dat je te laat was op je werk, of de keren dat de klanten al voor de deur stonden terwijl jij nog niet eens de gang had betreden. Graag wil ik onder de aandacht brengen dat mensen op zondag ochtend vroeg een hobby beoefenen. Vaak sporten in verenigingsverband maar soms ook particulier in kleine groepjes. Ik mocht mij deze ochtend aansluiten bij een groep vergeten individuele. Ieder voor zichzelf maar toch voor een ander. De individuele zijn niet echt vergeten maar je staat er niet bij stil dat ze er zijn. Tot het moment dat je gevraagd wordt om je bij de groep aan te sluiten.

“Het stadion binnen gekomen is er een hele tribune gereserveerd voor ons. Wij zitten vol ongeduld te wachten tot we onze taak mogen starten. De sfeer op de tribune is gemoedelijk en het ziet er niet naar uit dat er elk moment iets gaat veranderen aan die sfeer. Nuu,… komt het er op aan. Iedereen om me heen houdt op met praten en tuurt geconcentreerd naar de baan. De  zenuwen nemen toe en de kou is al niet meer te voelen. Druk gebarend staan de mensen om mij heen op en laten zich na enkele seconden geconcentreerd weer zakken. Ik sta ook op en schreeuw op mijn aller hardst. Dan na ruim negentien minuten nadert het einde, nog een keer sta ik op en maak wilde gebaren. De taak zit er op, de opluchting en de voldoening. Het resultaat 25 ronden plus 5 km, eerste plaats bij de Dames”.